Przeglądając księgi urodzonych znajdujące się w archiwach kościelnych pierwopisy, bardzo rzadko w archiwach państwowych we wtóropisach, znajduję pomiędzy stronami kartki pocztowe, które są adresowane do proboszcza parafii których księgi przeglądam. Karteczki są praktycznie z całego świata a informują o tym, iż przykładowy Jan Kowalski zawarł związek małżeński gdzieś poza parafią, w której został ochrzczony. Efektem końcowym (to co genealogów najbardziej cieszy) jest informacja dopisana na marginesie przy chrzcie Jana Kowalskiego o zawarciu przez niego związku małżeńskiego z pełną informacją gdzie ten związek małżeński został zawarty, kiedy i z kim.
Te przypisy na marginesach aktów urodzenia to nie przypadek, to celowe usystematyzowane działanie mające poparcie w prawie kanonicznym. W tym konkretnym przypadku nakaz informowania o zawarciu związku małżeńskiego przez proboszcza który ten związek błogosławił, proboszcza parafii z której osoby zawierające związek małżeński zostały chrzczone pochodzi z roku 1908. Dekret Ne Temere ogłoszony przez Papieża Piusa X. Artykuł IX paragraf 2 mówi „..wymaga zanotowania aktu zaślubin z podaniem dnia kiedy się odbyły, przy akcie chrztu tak nupturienta juk nupturientki a jeżeli osoby gdzie indziej były chrzczone domaga się przesłania aktu zaślubin parochowi miejsca w którem zostali ochrzczeni… ”. Forma informowania o zawarciu związku małżeńskiego była różna, specjalne przygotowane karty pocztowe, odpisy małżeństw w różnych językach i na różnych formularzach. Obowiązek o informowaniu o zawarciu związku małżeńskiego parafii, gdzie przykładowy Jan Kowalski został ochrzczony obowiązuje również w czasach nam współczesnych. Ten zapis na marginesie dokonany przez proboszcza o zawarciu związku małżeńskiego w pierwopisach przechowywanych w kancelarii parafialnej skutkował dodatkowo jeszcze innymi czynnościami wynikającymi z innym przepisów, ale o tym już innym razem.